حافظ

خــــرم آن روز کـــــز ایـــن منـــزل ویــــران بـــــروم
راحت جان طلبـــــم و از پــــی جـــانان بــــروم

گـــر چــه دانم کــه بــه جایی نبـرد راه غریب
مـن به بوی ســـر آن زلف پریشان بـــروم

دلــم از وحشت زندان سکـندر بگـــرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بـی‌طاقت
بـــه هـــــواداری آن سرو خرامان بـــروم

در ره او چــــو قلـم گـــر به سرم باید رفت
بـا دل زخـــم کـــش و دیـــده گــــریان بــروم

نـــذر کـــردم گــــر از این غـــم به درآیــم روزی
تا در میکـــده شـــادان و غــــزل خــــوان بـــــروم
حافظ

/ 2 نظر / 14 بازدید
م.ص

خيلي زيبا و دلنشين مثل ساير غزليات حافظ.[گل]

کشاورزی

انســان بــودن یعنــی این کــه… وقتـــی بــا کســی مشتــاقــانه کوهــی را بالا رفتـــی… امـــا… رو قلــه حــس کــردی ازش بــی نـــیاز شــدی… یــادت نــره کــه اون پاییـــن چقـــدر بهـــش نیـــاز داشتـــی.